Gisteren wees mijn zus me op een kop uit de krant De Telegraaf die ‘Playertaks moet weglopende vaders treffen’ luidde. De term was geheel onbekend voor mij en daarom trok het gelijk mijn aandacht. Ook omdat het enigszins over mijn situatie gaat.
Een zogenaamde ‘playertaks’ moet voorkomen dat jonge vaders voor of vlak na de geboorte van een kind de benen nemen. Het idee is om deze vaders op de uitkering te korten om het geld vervolgens aan de moeder te geven voor de opvoeding van het kind.
Het geld kan vervolgens besteed worden aan verzorgingsproducten, voeding en school. Het idee kwam van Christiaan Merkuur (CDA-burgerraadslid) die op de school waar hij les geeft stelselmatig situaties voorbij ziet komen waarbij de, in dit geval, jongens het kind niet erkennen en weglopen voor hun verantwoordelijkheid. Teveel vaders weten nog onder de alimentatieplicht uit te komen waardoor de meisjes/ vrouwen in kwestie gedwongen zijn financieel voor alles op te draaien en vaak met school moeten stoppen.
Ik weet nog dat ik als bijstandsmoeder tijdens mijn zwangerschap (in 2013) eenzelfde soort artikel tegenkwam waarin stond dat de grote gemeentes op zoek gingen naar vaders van niet-erkende kinderen van bijstandsmoeders om een financiële bijdrage te kunnen innen. Het lijkt mij een moeilijk uitvoerbare taak maar desalniettemin sta ik er grotendeels achter. Omdat de man het kind niet hoeft te dragen kan hij als hij het wilt de benen nemen en hoeft hij geen dag in zijn leven iets (financieel) in te leveren. Oneerlijk, maar waar.
Bij mijn ex is het hetzelfde verhaal. Je kunt er als vrouw voor kiezen om via een rechter een DNA-test af te dwingen. Mocht daaruit blijken dat de man de biologische vader is, kan er ook alimentatie afgedwongen worden zonder dat hij bezoekrecht krijgt. Toch heb ik ervoor gekozen dit niet te doen. Onder anderen omdat ik financieel niet afhankelijk wil zijn, geen gezeur wil over geld (wat ik wel of niet krijg) maar bovenal ook graag zelf in handen wil blijven houden of en wanneer hij mijn zoon gaat zien, mocht hij zich in de toekomst bedenken. Hoe ik tot deze beslissing ben gekomen is een lang verhaal maar het horen van negatieve verhalen met rechtszaken als gevolg heeft mij doen besluiten mijn ex zijn verantwoordelijkheid tot de dag van vandaag te laten ontlopen.
Om een lang verhaal kort te maken: als gemeenten op deze manier financiële verantwoordelijkheid weten af te dwingen bij deze mannen sta ik daar achter. Immers, de belastingbetaler hoeft niet op te draaien voor hun gedrag.
Hoe denk jij over deze kwestie?
Bron afbeelding
